"Todo era campo" is een vreemd en queer tekst, en daarom interessant, waarin namen vervagen, huiden bedriegen en wat gespannen en risicovol is altijd het bestaan. Er is een nieuwsgierige melancholische toon die contrasteert met de virtuele aanwezigheid van de niet-bestaande auteur: op sociale media is ze, ja, "de gieter, de snoeier, de klimmer, de strijkster, de bestuurder, de blokkade, de schiller, de danseres, de poeper, de broodrooster, of de neuker". Maar doordat ze niet bestaat, staat haar de hele waaier aan dingen open, zoals iemand die niet is en zich daardoor transformeert, zoals de Rosalía saokiana die "toas las cosas" is, en in dat niet-zijn van niets vastbloeit, zich aanpast door zich af te vragen hoe het zou zijn "om een lichaam in een doos te stoppen" en dat dat verzegelde lichaam bijvoorbeeld "het lichaam van een moeder" zou zijn. [...] En het geeft ons een heel interessante oefening, die alles te maken heeft met de nieuwsgierige kruising tussen drag en elk personage, tussen drag en de folclórica, tussen drag en elke artiest. In wezen is het niet zozeer een boek over drag als wel een tekst over wat er gebeurt als we veranderen in een persoon die we niet meer zijn. Uit het voorwoord van Elizabeth Duval.
