Al meer dan tien jaar verspreiden de queer-theorieën en -politiek zich in tal van westerse landen. De opname van de dominante gaycultuur in de kapitalistische markt, de aidscrisis en de strijd die lesbiennes, transseksuelen, chicanas en zwarte vrouwen eind jaren 80 begonnen, leidden tot een reeks sociale en radicale politieke bewegingen die later door de academische wereld werden uitgewerkt tot wat men «queer-theorie» noemt. Dit boek belicht de complexiteit van deze beweging, die niet losstaat van de sociopolitieke realiteit van de bewegingen van maricas, bolleras en transseksuelen in de Spaanse staat (groepen als LSD of La Radical Gai vertegenwoordigden dit soort queer-activisme in de jaren 90). Gebaseerd op de open lescursus van de UNED «Introducción a la teoría queer» georganiseerd door Paco Vidarte en Javier Sáez tussen 2003 en 2005, verzamelt dit collectieve werk de verschillende analysekantjes die de queer-politiek in de afgelopen jaren heeft voortgebracht. Queer is geen theorie, het zijn gemarginaliseerde, uitgesloten menigten, mensen die uit hun huizen of hun geboorteplaatsen zijn verdreven en die in moeilijke sociale en economische omstandigheden leven. De analyse van deze uitsluitingsprocessen leidde tot wat wij queer-theorie noemen, die geen gesloten theorie of kennislichaam is, maar een verzameling kritische instrumenten voor politieke interventie: kritiek op de heteroseksuele normaliteit, op de biopolitieke praktijken van de geneeskunde en de staat over zieke en gezonde lichamen, op de verminkingen die intersekse personen ondergaan, op de koloniale blik op immigrante bolleras, trans- of maricas, op de academische toe-eigening van volksstrijd, op de starheid van gendermerken waarmee transseksuele personen worden uitgesloten. Queer omvat nieuwe lezingen van literatuur, architectuur en film, en laat lichamen en praktijken prolifereren die onclassificeerbaar zijn voor het seksualiteitsapparaat: sadomasoqui