In Poserótica verkent Elizabeth Duval liefde, verlangen en taal vanuit een schrijfstijl die filosofische reflectie en intieme ervaring combineert. Door het hele boek heen stelt de auteur zichzelf een aanhoudende vraag: hoe schrijf je een liefdesgedicht wanneer de taal zelf lijkt te staan tussen degene die voelt en datgene wat hij of zij probeert te benoemen.
Tegen het constante gefluister van de wereld, verzadigd met betekenissen en slogans, probeert deze dichtbundel een directere en kwetsbaardere manier van spreken terug te vinden. De poëtische stem beweegt zich tussen interpretatie, ironie en de kwetsbaarheid van lichamen die elkaar herkennen, naderen en terugdeinzen voor de afgrond die liefhebben met zich meebrengt.
Duvals gedichten bewegen zich tussen bewuste tegenstellingen, tussen denken en emotie, en verkennen die ruimte waar verlangen en taal elkaar wederzijds spannen. Het boek biedt zo een poëtische reflectie op liefde, interpretatie en de moeilijkheid om te benoemen wat er gebeurt tussen twee lichamen.
De editie opent met een voorwoord van dichter en essayist Eduardo Fraile, die het boek plaatst binnen een poëtische traditie waarin denken, verlangen en taal voortdurend met elkaar in dialoog zijn.
