Waarom ligt de meest internationale dichter van onze taal nog steeds in een onbekend graf? Hoe is het mogelijk dat, zoals zijn vooruitziende verzen voorspellen, bijna een eeuw later Lorca fluistert «ze vonden me niet»?

Op de 90ste verjaardag van zijn dood publiceert de Hispanist Ian Gibson deze gedetailleerde kroniek die zijn persoonlijke visie geeft op de oorzaken, belangen en desinteresses die tot deze stilte hebben geleid.

Spanje houdt nog steeds ongeveer 115.000 slachtoffers van het langdurige en brute dictatuurregime van Francisco Franco achtergelaten in bermen en massagraven. De meest geliefde en betreurde van deze verdwenen personen is Federico García Lorca, die in augustus 1936 op 38-jarige leeftijd aan de rand van Granada werd «weggevoerd». Het lijkt onvoorstelbaar dat we bijna een eeuw later nog steeds niet weten waar zijn stoffelijke resten liggen.

Dit boek is een kroniek van die vergetelheid. In 2010 publiceerde Ian Gibson het dagboek dat hij obsessief schreef tijdens de eerste en mislukte officiële zoektocht naar de dichter het jaar daarvoor, in de gemeente Alfacar bij Granada. Het eerste deel geeft die aangrijpende tekst integraal weer. Het tweede, ongepubliceerde deel vertelt wat er gebeurde rond het onderzoek in de volgende vijftien jaar.

Het feit dat Granada, door García Lorca dieper uitgedrukt dan door welke schrijver dan ook, nog steeds zijn laatste rustplaats niet prijsgeeft, is beschamend. Men negeert nog steeds het verzoek dat in zijn elegie door Antonio Machado, een andere geniale Andalusiër, enkele dagen na de moord werd geuit:

Beeld, vrienden,
van steen en droom, in het Alhambra,
een grafheuvel voor de dichter,
boven een fontein waar het water huilt,
en voor altijd zegt:
de misdaad was in Granada, in zijn Granada!