Adembenemende debuutroman van Lucila Grossman, een altijd op het randje balancerende roman die cyberpunk en trash sciencefiction doorkruist om het verhaal te vertellen van een hallucinante Maagd Maria uit de 21e eeuw die, nadat ze zwanger is geworden en binnen 24 uur een monsterlijk en transparant wezen ter wereld heeft gebracht, met hem communiceert via een app op haar mobiele telefoon.

Het werk van Grossman, verteld in het pure ritme van het internet en hyperlinks, vol telepathische aliens, groteske hallucinaties en labyrintische obsessies, behandelt de onmogelijkheid om echt contact te maken met een ander mens in wat verondersteld wordt de meest verbonden wereld uit de geschiedenis te zijn.

Mapas terminales is een reis zonder terugkeer naar die plek waar het Nieuwe Vlees nooit is gestopt met muteren, nu veranderd in een virtueel wezen, en waar begrippen als lichaam en ik geen betekenis meer hebben.

Hoe leg je aan honden uit dat mijn polsen branden (de verlichting van de woede had allang moeten zwijgen) en mijn hoofd nog steeds een vulkanische tiktik vlecht. Ik open mijn ogen en in elke pupil een reptiel, uit het water gerukt, zijn wortels half aderen, die het landschap willen bewegen, omkeren.