Een moeder, een zoon en een onverwachte onthulling. Soms is de langste reis die naar binnen.

Wanneer Aurora begint haar geheugen te verliezen, vraagt ze aan haar zoon: «En je broer, waar is hij?». Een zin die alledaags lijkt, als het niet was omdat die zoon, van drieënvijftig jaar, altijd heeft geloofd dat hij enig kind was. Bestaat die broer echt of is het een hallucinatie? Wat gebeurt er als een levenszekerheid begint te wankelen? Wegen de vage herinneringen van een moeder zwaarder dan de waarheden die tussen de scheuren van familiegeschillen naar boven komen?

Om het te ontrafelen, beginnen moeder en zoon aan een reis met de camper samen met hun oude hondje naar Vera de Bidasoa, een dorp tussen de bergen waar Aurora als jong meisje woonde, getekend door de onderdrukkende aanwezigheid van de Sección Femenina.

Máximo Huerta tekent een ontroerende roman over wat wordt verzwegen, wat wordt vergeten en dat wat, ondanks het verstrijken van de tijd, nooit helemaal verdwijnt.