Een onderzoek naar herinnering en de erfenissen van pijn

Hoe beïnvloeden de verleden tijden die in ons leven, zelfs die we niet kennen, het heden? Malacría, de verbluffende debuutroman van Elisa Díaz Castelo, onderzoekt deze vraag via een genealogie van drie vrouwen verbonden door een onzichtbare draad van geweld.

Het verhaal begint op een ochtend wanneer Perla, nadat ze de honden heeft gevoerd, het huis verlaat en niet terugkeert. Uren later begint haar dochter Ele aan een zoektocht waaraan Jeni, Perla’s partner, en Valeriana, een innemende hond die een fundamentele rol in het verhaal speelt, zich zullen aansluiten. Terwijl ze de sporen volgen die de verdwenen vrouw heeft achtergelaten — als stukjes van een onvolledige puzzel — komt het familieverleden naar voren via fragmentarische resten: een oud kasboek gebruikt als dagboek, voicemails en lijsten van het dagelijkse leven.

Via deze spleten in de innerlijke wereld van haar hoofdpersonen ontvouwt Malacría zich als een intiem fresco van de vrouwelijke ervaring in het Mexico van de 20e eeuw en het begin van de 21e. In de stijl van klassieke tragedies stelt de roman een prangende vraag: is het niet zo dat wat we creëren om ons tegen trauma te beschermen, juist is wat ons uiteindelijk in dat trauma opsluit?

«Familiewonden worden geërfd, vertelt dit zo krachtige en mooie boek dat Elisa Díaz Castelo ons schenkt. Maar het vraagt ook of die wonden, naast het lichaam, zich kunnen uitbreiden tot de taal zelf. Ik geloof van wel, want uit dit boek ben ik gewond gekomen, maar ook genezen; ik ben geslagen, maar ook gezegend». — Luna Miguel

«Elisa Díaz Castelo heeft een prachtige en ontroerende roman geschreven over wonden, erfenis, verlies en het lichaam, dat soms zonder tong blijft maar nooit zonder taal». — Mónica Ojeda