Alleen wachtend in de ziekenhuiskamers, verstrikt tussen geliefde lichamen, begraven onder lagen stilte of vergeefs God aanroepend voor het toiletdeksel. In Los bordes zet María Limón lichaam en stem in om al die momenten te verkennen waarin het mogelijk is om weer kind te worden te midden van de leegte.

Kinderen die beven van honger en angst tegenover zichzelf. Kinderen die hardop uitspreken wat onmogelijk leek te zeggen: deze schuld is niet nieuw. Met het verstrijken van de tijd groeien die kinderen op, worden vrouwen die nog steeds beven voor de dood, voor de afwezigheid van andere geliefde vrouwen en voor het instorten van alles wat stevig leek.

De dichtbundel is opgebouwd vanuit het gemis en de zoektocht. Het gaat niet om de grenzen van het lichaam, maar om hoe het lichaam tot het uiterste kan worden gedreven door liefde, ziekte en herinnering.

In Los bordes componeert María Limón een intense en kwetsbare poëziebundel, doordrenkt met kwetsbaarheid, verlangen en de volharding van genegenheid, zelfs in de momenten van grootste verlatenheid.