Dit boek vertelt het persoonlijke verhaal van schrijfster Júlia Bertran, die op 39-jarige leeftijd probeert zwanger te worden en genoodzaakt is een beroep te doen op eiceldonatie.

Júlia Bertran vertelt in de eerste persoon, met grote eerlijkheid en veel nauwkeurigheid, haar ervaring van de zwangerschap via eiceldonatie. Het is een verhaal waarin intieme verlangens, schuldgevoelens, weinig empathische wetten en de door de markt opgelegde vormen van geweld voortdurend met elkaar verweven zijn. Het is een poging om de eufemismen en taboes rond de industrie van geassisteerde voortplanting te ontmaskeren, maar ook om een collectief gesprek op gang te brengen over het proces, zodat mensen het niet alleen hoeven te doorstaan, zoals zij dat moest, en zodat we ethischere en respectvollere manieren vinden om dingen te doen. «Ik lucht mijn ingewanden op, voor het geval ze iemand van nut kunnen zijn», zegt ze.