Een roman over de kracht van de kindertijd en de verbeelding, over het onzichtbare kwaad dat ons bedreigt en over de mogelijkheid om weer vrij te zijn.

De wereld lijkt verdeeld tussen degenen die handelen zonder zich te laten intimideren en degenen die vooruitgaan met een pijn die verborgen onder de huid schuilt. Voor Loris is die pijn in de kindertijd ontstaan, ondanks de zomers bij opa Tempesta. Aan zijn zijde verdween de nood om te lezen om de angsten te verdrijven: Loris slaagde erin zich aan het heden over te geven terwijl hij leerde de moestuin te verzorgen, vogelhuisjes te bouwen en duiven te kweken, altijd trouw en iriserend.

Dertig jaar later woont Loris in de stad en heeft hij van lezen zijn beroep gemaakt. Toch vreten het precieze uitgeefwerk en de angst om niet te voldoen aan de verwachtingen hem op achter de façade van een stabiel leven. De toevlucht van de kindertijd lijkt te zijn uitgeblust. Dag na dag sluit Loris zich in zichzelf op, alleen alert op de alarmen van zijn eigen lichaam. Hij is ervan overtuigd dat een onzichtbaar kwaad hem bedreigt, een kwaal die niemand anders waarneemt.

Terwijl artsen, zijn vriendin en zijn ouders vervreemd raken, vindt Loris alleen troost bij twee bondgenoten: sociale netwerken — verlichting en voeding voor zijn spoken — en Catástrofe, een mutante schepsel met kattenogen, vissenhuid en wolvenoren die hem vergezelt in zijn isolement en die alleen hij kan zien.