In de diepten van het Spanje van de Gouden Eeuw, waar de Inquisitie loert en kloosters geheimen bewaren, bevindt Liliana zich - een jonge gravin van adellijke afkomst maar met een rebelse ziel - gevangen in een bestaan dat ze niet koos. Haar lichaam behoort toe aan een wrede, harteloze echtgenoot; haar hart aan een vrouw die haar liefheeft met een liefde zo diep als verboden, een liefde die alleen vrijelijk kan worden uitgedrukt in brieven, teksten en gedichten.

Wat haar geliefde haar schrijft zijn woorden vol verlangen, overdenkingen die de goddelijke orde in twijfel trekken, fabels die de hoeders van het geloof belachelijk maken. Het zijn woorden die de Kerk op de brandstapel zou verbranden als ze ontdekt werden. En ze worden ontdekt.

Maar het zijn woorden die beiden koesteren als het enige bewijs dat een echt leven mogelijk is buiten het toneelstuk van gehoorzaamheid aan de regels.

Wanneer de jaren van wachten voorbij zijn en haar geliefde terugkeert, begrijpt Liliana dat ware liefde geen compensatie is voor het dagelijkse horror: het is een daad van rebellie. Maar vrijheid moet worden verdiend en soms wordt die alleen verkregen tegen de prijs van wraak.

Een wraak die minutieus, meedogenloos en perfect zal zijn, die vastberadenheid, intelligentie en zelfs consistentie en loyaliteit aan eigen waarden zal vereisen.

Door een proza dat de rauwheid van geweld afwisselt met de schoonheid van klassieke poëzie, weeft La otra manzana de Eva het verhaal van drie vrouwen die weigeren slachtoffer te zijn. Het is een roman over het recht op verlangen, over schrijven als wapen van redding, en over de rituelen van zelfrechtvaardiging die vrouwen uitvinden wanneer de wet hen veroordeelt voor het misdrijf zichzelf te durven zijn.