Patricia Fernández presenteert ons in La luna en verso een werk waarin de Maan de rode draad vormt, vol symboliek. De poëzie in dit boek voedt zich met de cycli van leven, dood en wedergeboorte, waarbij de Maan altijd aanwezig is als getuige van rouw en als symbool van de acceptatie van verandering. Via dit element behandelt de auteur zowel melancholie en verlies als hoop en vernieuwing. De terugkerende beelden van water en zee versterken de vloeibaarheid en constante verandering, sleutelaspecten in de poëtiek van Fernández, diep beïnvloed door het leven en werk van Federico García Lorca.
Het dichtbundel valt ook op door de verkenning van drie vrouwelijke archetypen: de Oude Vrouw, de Vrouw en het Meisje, die zich verweven in een symbolische ruimte die de levenscyclus viert. Deze archetypen zijn verbonden met essentiële elementen zoals de baarmoeder, het water en de zee, krachtige symbolen van schepping en transformatie. Met deze beelden nodigt Fernández de lezer uit na te denken over het verstrijken van de tijd en de onvermijdelijke kracht van verandering, waarbij ze zowel de schoonheid als de pijn die inherent zijn aan dit proces vastlegt. De invloed van Lorca is voelbaar in de manier waarop de auteur deze symbolische beelden articuleert, en zo een poëtisch universum creëert vol diepgang en emotie.
