Lola Flores, Sara Montiel, Imperio Argentina of Marifé de Triana brachten de folklore naar de huiskamers en onthulden het genderdiscours dat verborgen ligt in de teksten van hun liedjes. Deze nauwkeurige en emotionele analyse onderzoekt de constante, vaak onderliggende aanwezigheid van seksuele diversiteit in de geschiedenis van de copla, vanaf het begin van de Fenicische beschaving tot nu.

Vanaf de eerste maten verdiept La copla queer zich in de genderideologie in de populaire muziek, met nadruk op iconische figuren zoals Miguel de Molina, bijgenaamd “la Miguela”, Rafael de León en Lorca, die de uitdrukking van homoseksualiteit in hun creaties behandelden en een belangrijke mijlpaal markeerden in de acceptatie en zichtbaarheid daarvan binnen de culturele sfeer.

De copla, doordrenkt met LGTBI-verwijzingen, wordt hier een onderzoeksgebied via uitvoerenden als Lola Flores of Rocío Jurado, die niet alleen nationale iconen waren, maar ook figuren verbonden aan de verdediging van seksuele diversiteit en identiteitsdiscours, waarbij ze stereotypen uitdaagden en de weg effenden naar acceptatie.

Deze pagina’s tonen hoe muziek een krachtig middel van expressie is geweest voor genderdiversiteit, via thema’s die ontstonden in een tijd van culturele opwinding en verbonden zijn met een breed seksueel en sociaal spectrum. De teksten van deze liedjes blijken een katalysator voor verandering, tolerantie en acceptatie van identiteitsdiscours in al zijn vormen en manifestaties.

Om “groene ogen” te beminnen, met seks, maar zonder voorwaarden.

“Carmen Moreno is een volwaardig persoon en een totaal auteur. Met de onvermijdelijke complexiteit van eenvoud.” –Juan José Téllez, schrijver en journalist