'Flores para Lola', een essay dat een queere en feministische blik werpt op La Faraona ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van haar geboorte.

Praten over Lola Flores is praten over een van de belangrijkste artiesten uit de geschiedenis van ons land. Met haar natuurlijke talent slaagde ze erin kleur te geven aan een zwart-wit Spanje dat stikte onder het juk van de Franco-dictatuur en, eenmaal voorbij, wist ze zich te heruitvinden en een vruchtbare carrière op te bouwen in muziek, film en televisie tot aan de dag van haar dood.

Tot haar prestaties als publiek figuur behoort het leiden van een volkomen vrij leven, waaronder een relatie met een getrouwde man die twintig jaar ouder was dan zij, en het meerdere keren clandestien ondergaan van abortus. En ze zocht niet alleen haar eigen vrijheid, maar ook die van anderen: ze was een groot voorvechter van de LGTBIQ+-gemeenschap in een tijd waarin het allesbehalve gemakkelijk was om daartoe te behoren, en ze werd een (on)vrijwillige vaandeldraagster van het feminisme toen deze beweging nog maar het begin was van wat het nu is.

Daarom wil dit werk, ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van haar geboorte, haar figuur herlezen vanuit een dissidente invalshoek. Dankzij teksten van auteurs als Lidia García, presentatrice van de podcast ¡Ay, campaneras!; Nerea Pérez de las Heras, verantwoordelijk voor het succesvolle theatermonoloog Feminismo para torpes; journaliste Pepa Blanes en flamencodanser en onderzoeker Fernando López, onder anderen, proberen we een van de grootste mysteries van de populaire cultuur van dit land te ontrafelen: dat van dat jonge meisje uit Jerez dat naar Madrid kwam met de vastberadenheid de wereld te veroveren en dat, hoewel ze noch zong noch danste, haar naam voor altijd in het collectieve geheugen van een volk heeft gegrift dat, hoe de tijd ook verstrijkt, weigert haar te vergeten.