Zelfs wanneer het lijkt alsof lesbische aanwezigheid vlees en bloed wordt, met de belofte dat er, eenmaal verschenen, geen weg meer terug is, duiken het geweld en de geldigheid van het lesbische spook weer op.

Dit is een vervolging van dat onbenoembare dat mij mijn hele leven heeft vergezeld totdat ik in staat was mezelf te herkennen in zijn spookachtige figuur en het vlees te maken. Haar ogen werden mijn spiegel en ik noemde mezelf: lesbienne. Ik keek recht in haar ogen en in dat gesprek begreep ik dat het spookachtige deel uitmaakt van de sociale constructie van het lesbische lichaam en bestaan. Zelfs wanneer het lijkt alsof lesbische aanwezigheid vlees en bloed wordt, met de belofte dat er, eenmaal verschenen, geen weg meer terug is, duiken het geweld en de geldigheid van het lesbische spook weer op.

Maar we blijven verschijnen en verdwijnen. We blijven door de kasten lopen, bewonen en gedijen in hun schaduwen. We hebben overlevingsstrategieën ontwikkeld in het duister om de lichamelijke wereld en de spookwereld te blijven bewonen.

Het denken over het lesbische spook is heel anders dan het conceptualiseren van het lesbische lichaam of bestaan; het gaat verder dan materialisatie en denkt voorbij de moderne seksuele identiteit en haar politieke subject. Hiervoor is het nodig een spookachtige blik te ontwikkelen die de ghosting-operaties van lesbische aanwezigheid identificeert en onthult, en genealogieën reconstrueert die vrij zijn van de eis om levensbewijs te leveren, een existentiële gedocumenteerde proef die alleen kan worden geleverd door de historiciteit van de materialiteit van het lesbische subject zelf.

Het lesbische spook heeft zijn eigen logica en het is tijd om die in kaart te brengen.