Zelfs wanneer het lijkt alsof lesbische aanwezigheid vlees en bloed wordt, met de belofte dat er, eenmaal verschenen, geen weg meer terug is, duiken het geweld en de actualiteit van het lesbische spook weer op.
Dit is een achtervolging van dat onbenoembare dat mijn hele leven met me mee is gegaan totdat ik mezelf in zijn spookachtige gedaante kon herkennen en het vlees kon maken. Zijn ogen werden mijn spiegel en ik noemde mezelf: lesbisch. Ik keek mezelf recht in de ogen en in dat gesprek begreep ik dat het spookachtige deel uitmaakt van de sociale constructie van het lichaam en het lesbische bestaan. Zelfs wanneer het lijkt alsof lesbische aanwezigheid vlees en bloed wordt, met de belofte dat er, eenmaal verschenen, geen weg meer terug is, duiken het geweld en de actualiteit van het lesbische spook weer op.
Maar we blijven verschijnen en verdwijnen. We blijven door de kasten lopen, bewonen en gedijen in hun schaduwen. We hebben overlevingsstrategieën ontwikkeld in het duister om de lichamelijke wereld en de spookwereld te blijven bewonen.
Nadenken over het lesbische spook is heel anders dan het conceptualiseren van het lichaam of het lesbische bestaan; het gaat verder dan materialisatie en denkt voorbij de moderne seksuele identiteit en haar politiek subject. Hiervoor is het nodig een spookachtige blik te ontwikkelen die de ghosting-operaties van lesbische aanwezigheid identificeert en onthult, en genealogieën reconstrueert die vrij zijn van de eis om levensbewijs te leveren, een gedocumenteerd existentiebewijs dat alleen kan worden geleverd door de historiciteit van de materialiteit van het lesbische subject zelf.
Het lesbische spook heeft zijn eigen logica en het is tijd om die in kaart te brengen.
