De fascinerende kroniek van een tijd in volle transformatie door een van de beste columnisten van ons land.

Tussen 2006 en 2011 schreef Elvira Lindo vanuit Madrid en New York een reeks columns in El País die samen een soort onvrijwillig dagboek vormen, de kroniek van een tijd in volle transformatie. Haar blik blijft vanzelfsprekend hangen bij de populaire cultuur en de hoge cultuur, bij de beroemde persoon en de onbekende. Deze stukken tonen haar ware gave: een mix van nieuwsgierigheid, ironie en empathie om zich in de ander te verplaatsen zonder het besef van hun tegenstrijdigheden te verliezen.
 

Elvira Lindo portretteert een bruisende tijd en vangt met haar schrijven ook de wereld die zou komen: overexposure, polarisatie, nostalgie als toevlucht en de triomf van het individualisme zijn al voelbaar. In Don de gentes bevestigt ze zich als een van de beste columnisten van ons land, door haar helderheid, haar nabijheid en haar formidabele vermogen om het leven te vertellen.
  «Er is geen humor zonder melancholie en in dit boek vermengen die twee tonen van het schrijven zich voortdurend. […] De glimlach verzacht de ernst, en de diepgang wordt verlicht met ironie. Het is niet tegenstrijdig, ik draag het in mij sinds ik een kind was. Ik beweeg me goed tussen die emoties en probeer te schrijven terwijl ik erop rijd, alsof het leven altijd een tragikomedie is», bekent Elvira Lindo in het voorwoord dat deze herziene en uitgebreide editie begeleidt.