Barnes viert zijn tachtigste verjaardag met een schitterend werk over herinnering en ouderdom, liefde en afscheid.

Julian Barnes wordt tachtig en viert dat met een prachtige verkenning van herinnering en het verleden, de onvoorspelbare wegen waar onze beslissingen toe leiden, de zoektocht naar geluk ―op elke leeftijd― en natuurlijk liefde, vriendschap en schrijven.

Wat bevat meer waarheid: onze herinneringen, onze dagboeken, de talloze keren vertelde anekdotes of het beeld dat anderen van ons teruggeven? Hoe stel je, aan het einde van ons leven, een betrouwbaar verhaal samen van wie we zijn? Barnes reflecteert hierop tegen de achtergrond van ouderdom, van de definitieve nabijheid van een einde, waartegen we niets anders kunnen dan leren afscheid te nemen.

Maar in het hart van dit werk zit ook een verhaal ―«of een verhaal binnen het verhaal»―, en de hoofdpersonen zijn twee mensen over wie Barnes beloofde nooit te schrijven ―laten we ze Jean en Stephen noemen― en een jack russell die Jimmy heet. De jonge Barnes ontmoette Jean en Stephen toen ze alle drie studeerden in Oxford. Hij stelde ze aan elkaar voor, ze werden verliefd, gingen uit elkaar en gingen ieder hun eigen weg, ver van elkaar en ook uit Barnes’ leven, die het hen niet vergaf dat ze die vriendschap verbraken. Totdat ze bijna veertig jaar later, opnieuw met zijn tussenkomst, elkaar weer ontmoetten, en het leven bleef draaien tussen vreugde, verraad en teleurstelling.

Uitgaande van de levensloop van deze twee «nieuwe oude» vrienden onderzoekt de auteur de mysteries en waarheden van het leven in dit ontroerende boek dat, op de gebruikelijke manier van Barnes, fictie, memoires en essay combineert. Met de meesterlijke stijl die hem kenmerkt, vormt hij een tekst die speels en luchtig lijkt, maar onvermijdelijk een diepe overdenking bevat over de zin van het bestaan.