Gustavo Pecoraro brengt ons uit Argentinië een roman met een verzorgde en frisse proza, waarin hij zijn leven en dat van zoveel mannen geboren aan het einde van de twintigste eeuw op deze pagina’s deelt.

In zijn eerste roman die in Spanje is uitgegeven, biedt Gustavo Pecoraro ons een verhaal dat halverwege ligt tussen het autobiografische en het collectieve, en weeft een teder en ontroerend relaas door twee stemmen: de seksuele ervaringen van de auteur in badkamers en cruisingplekken, en de relatie met Nelly, zijn moeder.

«Er zijn te veel dingen die je deelt met de hoofdpersoon-verteller. Voor degenen die jong waren in de jaren tachtig, zal de geur van liefde altijd die van bleekmiddel en urine zijn; die van het verlies van vrienden door de hiv-pandemie ook, want hoewel men dacht dat het alleen de schurken trof en het daarom niet zo urgent was, werden de gevallen steeds dichterbij, de kring werd kleiner en plotseling was het een intieme vriend, een minnaar of jijzelf.» Uit het voorwoord van José Luis Serrano.

Biografie van de auteur