Een volledige lesbische autofictieroman, een ode aan het leven.
Als Carlota alles heeft ― ze is dertig geworden, werkt in een baan die aansluit bij haar studie en woont samen met een vriendin die ze aanbidt ― waar komt dan die angst vandaan?
Elke nacht bestrijdt Carlota slapeloosheid door scènes uit haar jeugd in de jaren negentig te herinneren, toen ze verhuisde van een luxe penthouse aan de Calle Fuencarral naar een sociale huurwoning in Vallecas.
Zoals alle kinderen had ze grote verwachtingen van het leven; maar de jaren gaan voorbij en ze bevindt zich in een postpandemisch Madrid, vast in een baan die ze haat en luisterend, bezeten, naar reggaeton om niet na te denken. Ze zit op een punt in haar leven waarop ze niet weet of ze met haar vriendin kinderen moet krijgen of alles moet achterlaten en Europa met een busje moet gaan rondreizen.
Toch zal de ziekte van haar moeder haar plannen doorkruisen. Wanneer ze de familiefotoalbums terugvindt, ontdekt ze dat niet alles is zoals ze dacht: tussen successen en tegenslagen is haar leven eigenlijk een goede film geweest.
Carlota, cariño is een autofictieroman en een ode aan het leven: het leven dat je hebt geleefd, het leven dat je hebt en het leven dat nog komt.
