Místicas. Brujas, diosas y ocultistas en los arquetipos del tarot erkent de deelname van vrouwen in de geschiedenis van het occultisme door middel van tweeëntwintig portretten die in dialoog staan met de arcana. Kunstenaars, dichters, mediums, godinnen en krijgers die contact hadden met het bovennatuurlijke en wier levens verlichten een traditie die zo vaak zonder hen is verteld.

«In de zomer van 2023 schudde een tsunami van enorme proporties de wereldwijde filmindustrie door elkaar. De première van Barbie, van de Amerikaanse cineaste Greta Gerwig, voorafgegaan door een gigantische campagne op marketinggebied brak het records: het was de meest winstgevende film van het jaar en de eerste grote kaskraker geregisseerd door een vrouw. Voorbij de cijfers werd het een massafenomeen dat een ware stroom aan artikelen veroorzaakte. Het is duidelijk dat er iets met Barbie is gebeurd.»

Of we het nu leuk vinden of niet, Barbie maakt al deel uit van een bepalende betekenis van onze tijd: van het intellectuele debat over de maatschappelijke impact; de culturele herwaardering van de pop en het concept van blockbuster, tot de rol over feminisme in popverhalen en de filmindustrie; en over het vermogen van het kapitalisme om zichzelf te heruitvinden en kapitaliseerde elk idee. De film Barbie niet gezien hebben — en geen mening hebben — betekende buitenspel staan. In een samenleving die wordt gekenmerkt door polarisatie, veroorzaakte de film tegengestelde standpunten en bereikte zelfs de culturele geopolitiek, terwijl Mattel en Warner Bros. aantekeningen maakten: een budget van 145 miljoen dollar en in slechts vier maanden meer dan 1,3 miljard dollar aan opbrengsten.

Dit boek verzamelt zes kritische artikelen over de film en haar culturele interpretaties, met een duidelijke intentie: een fenomeen neerzetten dat veel verder gaat dan de pop die het inspireert.

Wat je zult vinden

• Zes kritische en aanvullende perspectieven.
• Context over marketing, kassaresultaten en ontvangst.
• Debatten over popfeminisme, blockbuster en massacultuur.
• De herwaardering van Barbie in 2023 en de maatschappelijke impact ervan.

Over de auteurs

Eduardo Guillot is sinds eind jaren tachtig cultureel journalist. Lid van het programmeerteam van de Filmoteca de Valencia (2000–2005) en auteur van een twintigtal boeken over muziek, film en populaire cultuur. Hij heeft als programmeur gewerkt op verschillende internationale festivals en was tussen 2018 en 2024 Artistiek Directeur van de Mostra de València – Cinema del Mediterrani.

Eulàlia Iglesias is journalist gespecialiseerd in film en audiovisuele media. Ze werkt mee aan Caimán Cuadernos de Cine, Fotogramas, Ara, Filmtopia y Rockdelux. Docent Theorie en Analyse van Film en Televisie aan de Universitat Rovira i Virgili, maakt deel uit van het comité van de selectie van de Seminci (Internationale Filmweek van Valladolid) en het D’A Festival Cinema Barcelona.

Jara Yáñez is hoofdredacteur van het tijdschrift Caimán Cuadernos de Cine. Docent in de Master Filmkritiek en vaste medewerker van het programma «Historia de nuestro cine» (TVE). Afgestudeerd in Kunstgeschiedenis aan de Universiteit Autónoma de Madrid en doctor in de Filmgeschiedenis, heeft werken gepubliceerd over productie, vertoning en auteurs zoals Isabel Coixet, Pilar Miró of Elías León Siminiani.

Aarón Rodríguez Serrano is hoogleraar Audiovisuele Communicatie aan de Universitat Jaume I. Auteur van meer dan tien boeken, waaronder Espejos en Auschwitz: Apuntes sobre cine y Holocausto (Shangrila, 2015), Nanni Moretti (Cátedra, 2018) en Volver al cine: Pensar, escribir y analizar las películas (Solaris, 2024). Hij werkt als criticus en maakt video-essays over de relaties tussen film en filosofie.

Jesús Palacios is journalist en schrijver, geboren in San Lorenzo de El Escorial. Met meer dan twee decennia ervaring, heeft gewerkt in de pers, radio en televisie, en werkte mee aan media zoals Tiempo, Tribuna, Interviú, El Mundo, El Periódico de Catalunya of El Independiente. Auteur van verschillende boeken, waaronder Los papeles secretos de Franco, met opmerkelijk succes bij critici en in de verkoop.

María Ruido is beeldend kunstenaar, filmmaker, onderzoeker en docent. Docent aan de afdeling Beeld van de Universiteit van Barcelona. Onder haar producties vallen de documentaire essays La memoria interior (2002), Tiempo real (2003), Ficciones anfibias (2005), L’oeil impératif (2015), Mater Amatísima (2017), Estado de malestar (2019) en de conferentie-performance Las reglas del juego (2022). Ze heeft deelgenomen aan talrijke tentoonstellingsprojecten in Spanje en internationaal, en haar werken maken deel uit van de permanente collecties van het MNCARS, MACBA, CA2M, CGAC en het Archivo OVNI.