Het begon allemaal in 1978 in een gewone koffiezaak vlakbij Kyoto. Het gerucht ging dat de serveersters geen ondergoed droegen onder hun minirokken of doorzichtige panties. Er ontstonden soortgelijke zaken door het hele land. Mannen stonden in de rij om het drievoudige te betalen voor een kop koffie geserveerd door een jonge vrouw zonder slipje.

In een paar jaar tijd ontstond een nieuwe trend: de "massage" salon zonder ondergoed. De strijd om klanten leidde tot steeds extravagante diensten, van klanten strelen door gaten in doodskisten, waar ze naakt lagen en deden alsof ze dood waren, tot interieurs speciaal voor fetisjisten van forenzentreinen. Een bijzondere bestemming was een club in Tokio genaamd Lucky Hole. Hun modus operandi was simpel: klanten stonden aan één kant van een multiplex wand en een meisje aan de andere; ertussen zat een gat groot genoeg voor een bepaald mannelijk lichaamsdeel.

Nobuyoshi Araki legt met de titel Lucky Hole de Japanse seksindustrie in volle glorie vast, met meer dan 800 foto’s van zowel de zoekers als de aanbieders van genot in de wijk Shinjuku in Tokio, voordat de nieuwe wet van 1985 ter verbetering en controle van de vrijetijdsindustrie veel van de seksuele gelegenheden in het land deed verdwijnen. Met spiegelwanden, lakens, kooien, orgieën, bondage en kreten is het de laatste schreeuw van een tijdperk van bacchanaal, vol humoristische momenten, precieze poëzie en vragende tussenwerpsels.